عهد با جانان


هنگام سپيده دم


هنگام سپیده دم خروس سحری
دانی که چرا همی کند نوحه گری؟
یعنی که نمودند در آیینه صبح
کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری!


یک شب آتش در نیستانی فتاد
سوخت چون اشکی که بر جانی فتاد

شعله تا سر گرم کار خویش شد
هر نیی شمع مزار خویش شد

نی به آتش گفت : که این آشوب چیست؟
مر تو را این سوختن مطلوب نیست

گفت آتش : بی سبب نیفروخته ام
دعوی بی معنیت را سوختم

زان که می گفتی نیم با صد نمود
همچنان در بند خود بودی که بود

مرد را درد اگر باشد خوشست
درد بی دردی علاجش آتش است


سوخت چون اشکی که بر جانی فتاد

یار مرا غار مرا عشق جگر خوار مرا
یار تویی
غار تویی
خواجه ! نگه دار مرا

نوح تویی روح تویی فاتح و مفتوح تویی
سینه مشروح تویی بردر اسرار مرا

نور تویی سور تویی دولت منصور تویی
مرغ کوه تور تویی
خسته منقار مرا

قطره تویی بحر تویی لطف تویی قهر تویی
قند تویی زهر تویی
بیش میازار مرا

حجره خورشید تویی خانه ناهید تویی روضه امید تویی
راه ده ای یار مرا
راه ده ای یار مرا

روز تویی روضه تویی حاصل دریوزه تویی آب تویی کوزه تویی
آب ده این بار مرا
آب ده این بار مرا


دانه تویی دام تویی باده تویی جام تویی پخته تویی خام تویی
خام مگذار مرا
خام مگذار مرا مگذار مرا



این تن اگر کم تندی
راه دلم کم زندی

راه شدی
تاب نبدی
این همه گفتار مرا

ندانستم ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد






علیرضا

 

التماس دعا دارم
همین

علیرضا